Do Armenii przyciąga historia, ale w Erwaniu równie łatwo zostać dla współczesności. Różowy tuf, galerie, restauracje, wino i górujący nad miastem Ararat tworzą stolicę, która nieustannie zderza stare z nowym. W samym centrum znalazł się hotel, który tę sprzeczność zamienia w swój największy atut.

fot. Travelerdeluxe

Nie przyjechałam jednak do Armenii po to, żeby oglądać miasto wyłącznie przez muzealne szyby. Szukałam miejsca, w którym można poczuć współczesny Jerewan. Dlatego wybrałam Mövenpick Yerevan.

Hotel w samym środku miasta

Adres Mher Mkrtchyan 15 okazał się jednym z największych atutów pobytu. Hotel stoi w centrum, blisko Placu Republiki, restauracji, kawiarni i kulturalnych adresów. Można wyjść rano na spacer, wrócić na chwilę do pokoju, a wieczorem znów ruszyć pieszo. Samochód nie jest potrzebny do poznawania centralnego Jerewania.

fot. Travelerdeluxe

To ważne, bo Jerewan jest miastem, które najlepiej oglądać bez pośpiechu. Różowy tuf zmienia kolor wraz ze światłem. Rano budynki mają odcień miodu, późnym popołudniem robią się niemal morelowe. Materiał, który stał się znakiem rozpoznawczym stolicy, pojawia się także w hotelowej opowieści.

Mövenpick Yerevan ma 127 pokoi na dziesięciu piętrach, restaurację, bar, kawiarnię, centrum fitness, hammam, saunę i przestrzenie konferencyjne. Jest pięciogwiazdkowym hotelem, ale jego największą zaletą nie jest liczba udogodnień. Jest nią sposób, w jaki hotel został wpisany w miasto.

fot. Travelerdeluxe

fot. Travelerdeluxe

fot. Travelerdeluxe

Różowy tuf w środku hotelu

Za wnętrza odpowiada Studio Shoo, pracownia założona w 2017 r. przez architektkę Shushanę Khachatrian. To ważny szczegół, bo projekt nie jest anonimowym wnętrzem międzynarodowej sieci. Za jego językiem stoją projektanci, którzy pracują w Jerewanie i znają miejscową architekturę, materiały oraz rzemiosło. Studio Shoo realizuje projekty hoteli, restauracji i przestrzeni publicznych, współpracując m.in. z Accor i Marriott International. W efekcie Mövenpick nie wygląda jak szwajcarski hotel, który przypadkiem wylądował na Kaukazie. Jest bardziej subtelnie. Szwajcarska jest precyzja. Ormiański jest kolor.

fot. Travelerdeluxe

fot. Travelerdeluxe

W projekcie pojawiają się lokalne inspiracje, mocniejsze faktury, ceramika, metal i kamień. To ważne w mieście zbudowanym z tufu, gdzie architektura nigdy nie była tylko kwestią funkcji. Tamanian, autor planu współczesnego Jerewania, świadomie oparł charakter stolicy na lokalnych materiałach. Mövenpick korzysta z tej samej wrażliwości, ale przekłada ją na język współczesnego hotelu.

Pokoje są spokojniejsze niż części wspólne. Standardowe mają od 23 m², Superior od 25 m², Deluxe 35 m², a Junior Suite 37 m². Są też większe apartamenty. Po całym dniu spacerowania ta różnica zaczyna mieć znaczenie: dobrze zaprojektowany pokój nie próbuje już niczego opowiadać. Ma po prostu dać odpocząć.

Le Pont: Francja spotyka Armenię

fot. Travelerdeluxe

fot. Travelerdeluxe

fot. Travelerdeluxe

Najmocniej hotelowa idea wybrzmiewa przy stole. Le Pont, restauracja mieszcząca 62 osoby, łączy klasyczne techniki kuchni francuskiej z nowoczesną kuchnią Armenii. Za kuchnię odpowiada Karen Grigoryan. Sama nazwa, „Most”, dobrze opisuje zamysł: nie chodzi o kopiowanie Francji ani o dekorowanie europejskich dań lokalnymi dodatkami. Chodzi o połączenie dwóch tradycji. To podejście pasuje do Jerewania. Miasto przez stulecia znajdowało się na przecięciu kultur, szlaków handlowych i imperiów. Nawet współczesna kuchnia nie chce tu siedzieć w jednej szufladzie.

A potem przychodzi poranek. Śniadanie w Mövenpick ma być po prostu dobre i obfite, ale szczególnie interesujące jest to, jak klasyczne hotelowe śniadanie spotyka się tu z Armenią. Lawasz, sery, świeże produkty i lokalne smaki funkcjonują obok międzynarodowych klasyków.

I jest jeszcze Chocolate Hour

O 16.00 pachnie czekoladą. W przypadku Mövenpick to nie zwykły poczęstunek. Chocolate Hour jest jednym z charakterystycznych rytuałów marki. W hotelowym lobby pojawiają się czekoladowe słodycze przygotowywane dla gości. To właśnie takie szczegóły sprawiają, że międzynarodowa marka zaczyna mieć lokalną pamięć.

Chocolate Hour fot. Travelerdeluxe

Wraca się ze zwiedzania. Buty są zakurzone, w głowie wciąż został Ararat, Cascade albo Matenadaran. I wtedy zamiast kolejnej formalnej hotelowej usługi pojawia się coś zupełnie niepotrzebnego, a przez to przyjemnego: czekolada.

Mövenpick Café działa jako osobne miejsce spotkań. Można tu zatrzymać się na kawę, kupić słodycze marki i przeczekać najgorętszą część dnia. Hotel przestaje być wtedy tylko bazą noclegową. Staje się adresem, do którego można wrócić również po to, żeby niczego przez chwilę nie zwiedzać.

Miasto zaczyna się za drzwiami

Z Mövenpick łatwo ruszyć w stronę Placu Republiki. To jeden z najbardziej charakterystycznych fragmentów miasta, zaprojektowany w duchu Alexandra Tamaniana. Tufowe fasady mają kolor, który najlepiej oglądać późnym popołudniem, kiedy słońce zaczyna pracować na fakturze kamienia.

Później można dojść w stronę Cascade.572 stopnie. 450 metrów długości. W środku Cafesjian Center for the Arts, na zewnątrz rzeźby m.in. Fernando Botero i innych artystów. Monumentalne schody są jednocześnie punktem widokowym, galerią i jednym z najlepszych miejsc, żeby zobaczyć, jak Jerewan układa się pod nogami. Przy dobrej pogodzie nad miastem pojawia się Ararat.

Kilkaset metrów dalej znajduje się Matenadaran, jedno z najważniejszych miejsc dla historii ormiańskiej kultury piśmienniczej. Zbiory obejmują około 23 tys. rękopisów i setki tysięcy dokumentów. Niektóre średniowieczne tłumaczenia są szczególnie cenne, bo zachowały treść dzieł, których oryginały zaginęły.

To jest właśnie Jerewan, który najbardziej zapada w pamięć. Nie ten z folderu. Ten, w którym po wyjściu z hotelu można w ciągu jednego dnia przejść od luksusowego lobby do średniowiecznego rękopisu, a wieczorem usiąść przy kieliszku ormiańskiego wina.

Z Polski pod Ararat

Polski ślad jest tu starszy, niż mogłoby się wydawać. W XIX wieku po Kaukazie podróżował Józef Chodźko, polski geodeta i kartograf. W 1850 r. zdobył Ararat, zapisując się w historii badań tej góry.

Dziś większość podróżnych ogląda ją z Jerewania. To wystarczy, żeby zrozumieć, dlaczego Ararat jest czymś więcej niż efektownym tłem do zdjęcia. Góra leży obecnie po tureckiej stronie granicy, ale pozostaje jednym z najważniejszych symboli Armenii. Może właśnie dlatego Jerewan tak dobrze działa na wyobraźnię. Jest blisko historii, ale nie żyje wyłącznie przeszłością. A Mövenpick Yerevan dobrze tę zasadę rozumie.

To hotel, w którym można dostać szwajcarską organizację, ale nie trzeba rezygnować z Armenii. Można mieć pięciogwiazdkowy komfort i jednocześnie siedzieć przy stole, na którym lokalne smaki spotykają się z francuską techniką. Można wrócić do pokoju po całym dniu chodzenia po różowym mieście i zejść o 16.00 po czekoladę.

Właśnie dlatego ten adres pasuje do Jerewania.

O HOTELU

Hotel ma 127 pokoi na dziesięciu piętrach. Do dyspozycji gości są m.in. restauracja Le Pont, Mövenpick Café, bar, centrum fitness, hammam i sauna. Pokoje zaczynają się od 23 m², Superior mają od 25 m², Deluxe 35 m², a Junior Suite 37 m². Są również większe apartamenty.

Traveler deLuxe

Za gościnę dziękujemy hotelowi Mövenpick Yerevan

Więcej na instagramie @traveler_deluxe

To miejsce łatwo przeoczyć w trakcie podróży po południowo-wschodniej Polsce. Może dlatego, że leży na Słowacji? Żadne wytłumaczenie. Muzeum światowej sławy artysty, Andy Warhola, znajduje się tylko 12 kilometrów od przejścia granicznego i 20 km od popularnej polskiej Komańczy. Jak nic, trzeba zrobić szybki wypad do naszych południowych sąsiadów.

Prace Andy Warhol w Muzeum The Broad w Los Angeles. Fot. Travelerdeluxe Kim był Andy Warhol. Szybkie przypomnienie. To amerykański artysta, grafik i malarz, twórca nurtu zwanego pop-artem. Do jego najbardziej znanych dzieł należą sitodruki z podobiznami gwiazd takich jak Marilyn Monroe, Brigitte Bardot i Elvis Presley oraz zwykłych rzeczy codziennego użytku jak puszka zupy pomidorowej, coca-cola czy banan wykorzystany na okładce debiutanckiej płyty grupy The Velvet Underground. Andy Warhol zmienia nazwisko Dlaczego artysta wziął na cel właśnie takie przedmioty? Nieco wyjaśnia to jego wypowiedź dotycząca jednego z napojów. - Możesz oglądać telewizję i zobaczyć Coca-Colę i wiesz, że prezydent pije Colę, Liz Taylor pije Colę i pomyśl, że ty też możesz pić Colę - powiedział dziennikarzom. Warhol znany jest też ze słynnej sentencji dotyczącej chwilowej popularności, która dana będzie każdemu: "W przyszłości każdy będzie sławny przez 15 minut". To ewidentna zapowiedź naszych czasów i zalewu mediów społecznościowych czy programów typu "Big Brother". Andy Warhol urodził się jako Andrew Warhola w 1928 roku w Pittsburgu w Pensylwanii. Nazwisko zmienił, a konkretnie tylko je zmodyfikował, nieco przez przypadek. W latach 50., gdy już zaczynał tworzyć pierwsze szkice, jedna z gazet wykorzystała kilka z nich do ilustracji felietonu, lecz podpisała te rysunki błędnie jako Warhol. Ale Andy'emu się to spodobało i od tej pory zaczął używać właśnie tak zapisywanego nazwiska. Jego rodzicami byli biedni emigranci łemkowskiego pochodzenia ze wschodniej Europy. Julia i Andrej Warhola pochodzili z małej wsi Mikova na Słowacji. W latach 20. XX wieku wyjechali za chlebem do Stanów Zjednoczonych. Tam też obok Andy'ego urodzili się dwaj jego starsi bracia: Paul i John. Ten drugi odegra dość ważną rolę w powstaniu muzeum brata na Słowacji. Jak powstawało muzeum? Za początek idei upamiętnienia słynnego artysty w kraju naszych południowych sąsiadów, można uznać rok 1973, kiedy to Michal Bycko, późniejszy nauczyciel sztuki, poznaje na studiach wyższych historię Andy Warhola. Okazuje się, że ten amerykański geniusz ma słowackie korzenie. W trakcie pracy już jako belfer w Medzilaborcach Bycko ustala, że rodzice artysty mieszkali w oddalonej ledwie o 13 km wsi Mykova. Przez ciąg kontaktów mężczyzna dotarł do samego Johna Warholi, o którym już wspominaliśmy, i potwierdził wszystkie informacje dotyczącego pochodzenia rodziny. Sam Andy zmarł 22 lutego 1987 roku w wieku 58 lat. Ziarno jednak zostało zasiane. Jeszcze jesienią 1987 roku John Warhola przyjeżdża do Czechosłowacji, by spotkać się z krewnymi. Michal Bycek nie może przepuścić takiej okazji i osobiście spotyka się z Warholą. Panowie rozmawiają o jednym z dzieł Andy'ego, które próbowano odzyskać dla pewnej słowackiej galerii. John jako wiceszef The Andy Warhol Foundation for Visual Arts rzecz jasna zgadza się pomóc. Tak zaczyna kiełkować idea powstania muzeum jego brata, którą John, a potem też drugi z braci, Paul, będą wspierać, również materialnie. Dokładnie 28 grudnia 1989 roku statut Muzeum Sztuki Nowoczesnej Andy Warhola w Medzilaborcach został przyjęty, a samo otwarcie placówki nastąpiło półtorej roku później, 30 czerwca 1991 roku. Dziś wstępu do budynku strzeże słynna puszka zupy pomidorowej Campbella. W środku natomiast czeka nas prawdziwa pop-artowa uczta. Są tam dzieła artysty ze wszystkich etapów jego twórczości, jak "amerykańska śmierć", "sztuka ze sztuki" oraz portrety słynnych osobistości. Można też obejrzeć stroje Andy'ego oraz filmy z jego udziałem. Z ważnych dokumentów muzeum posiada oryginał aktu zrzeczenia się dziedziczenia majątku swoich rodziców, dokument potwierdzający pochodzenie artysty oraz kopię aktu jego zgonu. Rzecz jasna wszędzie natkniemy się na podobizny nie tylko samego Andy'ego, ale też jego rodziny. Ogółem zwiedzania jest tak dużo, że warto zarezerwować na to nawet 2 godziny. Warto wiedzieć: Bilet wstępu do muzeum kosztuje 6 euro, ulgowy 3 euro, bilet rodzinny 12 euro.

Mateusz Szewczyk

Obserwuj nas na Instagramie: KLIK -> traveler_deluxe

By dotrzeć do Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie, trzeba wyjechać poza centrum miasta i zarezerwować sobie zdecydowanie więcej czasu niż godzinę. Powodów jest kilka - po pierwsze teren jest rozległy, po drugie to miejsce naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni.

Otoczenie jest szalenie malownicze i urocze. Nie dziwi więc, że młode pary przyjeżdżają tu na sesje ślubne. Można się tu poczuć trochę jak planie filmowym, a trochę jak u babci. W wiejskiej chałupie na Roztoczu zapomnieć o bożym świecie, podobie jak w kameralnej knajpce sprzed stu lat. Jest stara poczta z wielkimi drewnianymi stemplami, szewc, cholewkarz, szynk, fryzjer, małe żydowskie sklepiki, nawet dentysta. 

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum, które często nazywane jest też skansenem, jest jednym z największych tego typu obiektów w Polsce. To muzeum żywe - po podwórkach małych domostw spacerują kury i kaczki. Od lat jedną z tutejszych atrakcji są zwierzęta, poza drobiem swój dom mają tu konie, krowy, owce, kozy i gołębie. Można je nie tylko oglądać, ale – jeśli pozwolą – także pogłaskać. W piecach piecze chleb według przepisów sprzed lat. Rynek muzealnego miasteczka często ubarwią kolorowe kramy pełne rękodzieła, zabawek, słodyczami i produktami regionalnymi. Są pokazy wyrobu tradycyjnych wiązanek, wypieku cebularzy i poszywania dachu słomą. Można też uczestniczyć w sianokosach, albo zorganizować piknik. Dzieci poczują się tu rewelacyjnie.

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

 Ekspozycja w skansenie podzielona jest na siedem części – w każdej są zabudowania z różnych regionów. Są budynki z okolic Lublina, z Roztocza z m.in. cerkwią greckokatolicką z Tarnoszyna, jest sektor Powiśla, w którym można popływać pychówką, jest także część z zabudowaniami dworskimi. Najbardziej zaskakujące jest miasteczko, w którym zajrzeć można do dentysty, sklepów, pospacerować między zabudowaniami prowincjonalnego miasteczka dawnej Lubelszczyzny. To prawdziwy majstersztyk architektoniczny.

Warto wiedzieć. Jak powstało Muzeum Wsi Lubelskiej

Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie naprawdę wciąga, pozwala wejść do świata, o który w dzieciństwie otarli się już tylko nieliczni. fot. travelerdeluxe

• Muzeum Wsi Lubelskiej założono w 1960 roku, a pod obecną nazwą istnieje od 1970 roku.

• Ekspozycja podzielona jest na kilka sektorów: Wyżyna Lubelska (z wiatrakiem holenderskim, kuźnią, kapliczką, olejarnią, studnią i wiejskimi zagrodami), zespół dworski (ulokowano tu dwory z XVIII i XIX wieku, spichlerze i kopiec widokowy), miasteczko (z zabudowaniami prowincjonalnego miasteczka z ratuszem, młynem, kościołem i domami) i wiele innych.

• Teren można zwiedzać indywidualnie lub z przewodnikiem.

• Na terenie muzeum często odbywają się też jarmarki, festyny, dożynki i wiele innych wydarzeń.

• Bilety: normalny, ulgowy, dzieci do lat 7 gratis.

 

Jak dotrzeć

• Umiejscowiony jest w lubelskiej dzielnicy Sławin, przy trasie wylotowej w kierunku Warszawy. Przy wejściu od ul. Warszawskiej znajduje się parking. Można tu też dotrzeć autobusami komunikacji miejskiej: 18, 20, 30, 37.

 TdL

W malowniczym Piemoncie, pośród winnic Langhe (UNESCO), zdebiputował hotel Borgo Monchiero Heritage by Atmosphere. Nagrodzona architektonicznie renowacja osiemnastowiecznego klasztoru i historycznej osady przyniosła spektakularny efekt: powstał obiekt będący zarazem rozproszonym muzeum pełnym dzieł sztuki.

Od dawnych cel mnichów przekształconych w eleganckie apartamenty i baru pod barokowymi freskami, po wybitną kuchnię szefa z gwiazdką Michelin oraz SPA nawiązujące do rytuałów sprzed trzech stuleci - to nowy, obowiązkowy punkt na mapie włoskiego luksusu. 

Nagrodzona prestiżową nagrodą renowacja autorstwa architekta Stefano Tardito zmieniła to miejsce w unikatowe rozproszone muzeum, gdzie historia płynnie przenika się ze sztuką XX wieku.

Zabytkowy charakter i współczesny design

Borgo Monchiero Heritage by Atmosphere to nowo otwarty, luksusowy hotel w sercu piemonckich winnic Langhe (UNESCO).

Pokoje w dawnych celach mnichów, bar pod historycznymi freskami, tradycyjne SPA oraz restauracja prowadzona przez szefa z gwiazdką Michelin definiują nową jakość wypoczynku we Włoszech.

Rozproszone muzeum

Pokoje w celach mnichów i bar pod freskami

Od dawnych cel mnichów przekształconych w eleganckie apartamenty i baru pod barokowymi freskami, po wybitną kuchnię szefa z gwiazdką Michelin oraz SPA nawiązujące do rytuałów sprzed trzech stuleci – to nowy, obowiązkowy punkt na mapie włoskiego luksusu.

Kopalnia. To słowo kojarzy się zwykle z labiryntem wąskich korytarzy i ciemnymi podziemnymi salami. Kto jednak czytał Tolkiena i ma przed oczami “dumę krasnoludów” - Morię, ten wie, że niektóre kopalnie, to prawdziwe podziemne pałace - zachwycające bogactwem i majestatyczną urodą. I nie trzeba wcale szukać ich w Śródziemiu. Wystarczy zjechać do Wieliczki.

Nie znajdziemy w niej wprawdzie szlachetnych kamieni, jest za to sól - białe złoto średniowiecznej Europy, z której powstało imponujące dzieło sztuki, wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Solna ekspozycja rzeźbiarska zlokalizowana w zabytkowej komorze Janowice na Trasie Turystycznej w Kopalni Soli „Wieliczka”. Scena ilustruje słynną legendę o pierścieniu świętej Kingi, która według podań przyniosła sól do Polski

Solny pałac

Historia Kopalni Soli “Wieliczka” ma blisko 800 lat. Zgodnie z legendą jej powstanie związane jest z postacią św. Kingi, której zaręczynowy pierścień został znaleziony w pierwszej wydobytej tu bryłce soli. Dziś w kopalni nie wydobywa się już białego złota. Stworzony przez pokolenia górników podziemny pałac został jednak zachowany i udostępniony zwiedzającym, budząc zachwyt gości z całego świata. Większość z nich zwiedza kopalnię wędrując trasą turystyczną, na której znajdują się najpiękniejsze solne korytarze i komnaty. Ciekawi ukrytego głębiej i pozornie mniej widowiskowego obrazu kopalni, wkładają kaski i kombinezony i odkrywają tajemnice podziemnego świata wędrując trasą górniczą. 

Kolacja głęboko pod ziemią w Kopalni Soli „Wieliczka” to unikalne doświadczenie kulinarne, które można zrealizować zależnie od tego, czy planujesz wizytę indywidualną, wyjątkowy wieczór z noclegiem, czy imprezę zamkniętą

Udostępnianie kopalni nie jest pomysłem nowym. Już w XV wieku odwiedził ją Kopernik. Byli tu także m.in. Johann Wolfgang von Goethe, car Aleksander I, cesarz Franciszek Józef czy św. Jan Paweł II, którego pomnik znajduje się w najpiękniejszej z wielickich sal - kaplicy św. Kingi. Kaplica to prawdziwe dzieło sztuki sakralnej tworzone przez dziesięciolecia przez kolejne pokolenia górników. Od podłogi po sufit, przez ołtarz, rzeźby świętych, konfesjonał, zdobienia ścian i imponujące żyrandole - wszystko tu zrobione jest z soli. Kaplica św. Kingi nie tylko zachwyca - ona wprost onieśmiela swym pięknem. Lista miejsc w kopalni, które zapierają dech w piersi jest oczywiście znacznie dłuższa. Komora Warszawa - największa z ponad 2000 wielickich komór - imponuje rozmiarem. Podobnie Komora Staszica, tak wysoka, że można w niej było odbyć lot balonem, wpisany na listę rekordów Guinnessa. 

Kaplica św. Kingi w Kopalni Soli „Wieliczka”, położonej 101 metrów pod ziemią. Jest to największa podziemna świątynia solna na świecie

Kultura w kopalni 

Tak wyjątkowe przestrzenie zostały nie tylko docenione przez miliony odwiedzających je każdego turystów, ale stały się też scenerią dla wielu magicznych i spektakularnych wydarzeń. Wystawy, koncerty, pokazy mody, projekcje filmowe – pod ziemią życie kulturalne kwitnie. Kwitnie też życie towarzyskie. Nie wszyscy wiedzą, że niektóre komory można wynająć i zorganizować w nich własne imprezy. Coraz więcej osób decyduje się wziąć pod ziemią ślub. Sakramentalne tak można powiedzieć nie tylko w Kaplicy św. Kingi, ale też w uroczej i bardzo kameralnej Kaplicy św. Jana.

Popularne jest też organizowanie pod ziemią przyjęć okolicznościowych, eventów, a nawet szkoleń pracowniczych. Wybór sal jest bardzo duży - od niewielkich komór dla kilkudziesięciu osób, przez przepiękną komorę Michałowice, z imponującymi schodami, po mieszczącą nawet 800 osób komorę Warszawa, w której odbywają się iście królewskie przyjęcia, pokazy mody czy festiwale muzyczne.

Kopalnię soli Wieliczka można zwiedzać, można w niej wziąć ślub, przeżywać kulturalne uniesienia czy odszukiwać plany ze znanych filmowych produkcji jak “Seksmisja” czy “Młyn i krzyż”. Można w niej także zjeść elegancją kolację przygotowaną przez wybitnych szefów kuchni zatrudnianych przez kopalnię, przepłynąć się po słonym jeziorze i wysłuchać koncertu w ciemności... Ale można tu także zadbać o swoje zdrowie i spędzić noc w wyjątkowych warunkach. 135 metrów pod ziemią znajduje się bowiem Uzdrowisko Kopalni Soli “Wieliczka”, specjalizujące się w leczeniu dolegliwości układu oddechowego oraz schorzeń alergicznych.

Podziemne uzdrowisko

Dobroczynne działanie mikroklimatu podziemnych komór solnych wykorzystywano już w pierwszej połowie XIX wieku. Początkowo działał tu założony przez dr Feliksa Boczkowskiego zakład kąpielowy, który z czasem zmienił się w sanatorium. Kluczową rolę ogrywa wyjątkowo korzystny bioklimat kopalni - niezwykła czystość powietrza, brak alergenów oraz wysoki poziom jonów chloru i sodu, a także wapnia i magnezu. Podstawą leczenia schorzeń układu oddechowego jest połączenie rehabilitacji oddechowej z subterraneoterapią (leczniczym wykorzystaniem środowiska podziemi), którą zapoczątkował dr Mieczysław Skulimowski. Za jego sprawą w 1958 roku w Wieliczce powstało pierwsze w Polsce i drugie na świecie podziemne sanatorium. 

Podziemne Uzdrowisko Kopalni Soli „Wieliczka” to jedyny w swoim rodzaju ośrodek rehabilitacyjno-leczniczy zlokalizowany głęboko pod ziemią. Pacjenci oraz kuracjusze zjeżdżają na głębokość 135 metrów, gdzie w komorach solnych (takich jak komory Jezioro Wessel, Smok czy Stajnia Gór Wschodnich) korzystają z unikalnego mikroklimatu

Obecnie w niewielkim uzdrowisku można poddać się zarówno procedurom leczniczym, jak i rekreacyjnym. W komorze Smok odbywają się zajęcia ruchowe. W Stajni Gór Wschodnich kuracjusze mogą się zrelaksować podczas inhalacji przy tężni solankowej. W drugiej części tej komory zorganizowano bazę noclegową na 28 osób. Nocleg w kopalni to nie tylko atrakcja, ale też forma terapii. Sercem uzdrowiska jest jednak przepiękna komora Jezioro Wessel, z subtelnie podświetlonym solankowym jeziorem, wokół którego ustawiono stanowiska do ćwiczeń i relaksu. To miejsce, które nie tylko leczy ciało, ale także koi zmysły. Kopalnię Soli “Wieliczka” można eksplorować na wiele sposobów. Każdy z nich dostarcza innych wrażeń, ale wszystkie są wyjątkowe.

Tomasz Petrykowski

Węgry – kraj tysiąca twarzy. Zwykle kojarzymy je z Budapesztem, kąpieliskami termalnymi i czerwonym od papryki gulaszem. Jednak dla prawdziwych koneserów, to właśnie węgierskie winnice skrywają prawdziwe skarby. Tym razem wybraliśmy się na niezwykłą podróż do regionu Tokaj, gdzie wino jest nie tylko napojem, ale prawdziwym dziełem sztuki. Zabieramy Was do Hercegkút, gdzie pierwsze skrzypce grają wino, piwnice i bajkowe krajobrazy.

Obserwuj nas na Instagramie: KLIK -> traveler_deluxe

Od tętniącego życiem Budapesztu po malownicze winnice Tokaju – Węgry to kraj o niezwykłej różnorodności. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. fot. Travelerdeluxe

Odkryj domy Hobbitów w Hercegkút, zanim zrobi się o nim głośno!

• Czy wiedziałeś, że węgierskie wino Tokaj było ulubionym napojem królów i arystokratów?

• Tokaj to nie tylko wino, to prawdziwa filozofia życia.

• Wyobraź sobie, że stoisz w piwnicy, w której leżakują wina starsze niż Twoi dziadkowie.

5 powodów, dla których musisz odwiedzić Hercegkút

Wina i winnice w Tokaju. Jak je zwiedzać?

Magdalena Lalik

Obserwuj nas na Instagramie: KLIK -> traveler_deluxe

Mosty wiszące często kojarzą się nam z filmowymi obrazkami kręconymi w niedostępnych gęstwinach Azji Południowo-Wschodniej czy Ameryki Południowej. Tymczasem dwa największe na świecie znajdują się w Europie: jeden w Portugalii, drugi w Czechach (Sky Bridge) i to tuż przy granicy z Polską. Lepszego pretekstu do odwiedzenia takiego miejsca już nie znajdziecie.

Sky Bridge 721 robi wrażenie nawet wtedy, gdy pogoda wam nie dopisze i cała okolica pokryje się mgłą. fot. Traveler Deluxe

Warto wiedzieć

Jest starsza niż Paryż i wcale się tym nie przejmuje. Spacerując po ciasnych uliczkach i nad brzegiem portu w Marsylii, czuję, że każde skrzyżowanie zmienia zapachy, kolory i rytm rozmów. Przewodnik po jednym z ciekawszych miast Francji.

Wzgórza Marsylii travelerdeluxe

Miasto wielu światów

Marsylia nigdy nie miała jednego centrum. Każda dzielnica to osobny mikroświat. Le Panier kusi wąskimi uliczkami, kolorowymi kamienicami i galeriami pełnymi lokalnej sztuki. Cours Julien pulsuje alternatywnym duchem młodych ludzi, murales wprowadzają w klimat nieformalnej kultury miasta. Na horyzoncie widać Château d’If, wyspę-fortecę z „Hrabiego Monte Christo”, gdzie literatura i historia splatają się z rzeczywistością.

Ulice żyją na zewnątrz, chodniki stają się salonem, a rozmowy, śmiech i gesty mieszkańców tworzą tło codzienności. Marsylia nie stara się zachwycać elegancją: krzywe kamienice stoją mimo niestabilnego podłoża, a próby ich prostowania kończą się katastrofami. Wspinaczka stromymi schodami, które czasem prowadzą donikąd, odsłania widoki i rytm miasta, a brak jednej osi centralnej sprawia, że Marsylia zawsze pozostaje odkryciem.

Port – serce miasta

Vieux-Port to najstarszy działający port Europy, serce miasta i centrum emocji. Dawniej port pełnił funkcję pierwszego „internetu”, wiadomości rozchodziły się szybciej niż do ratusza, a plotki kształtowały opinię publiczną. Dziś nadal pulsuje życiem: ryby, łodzie, marynarze i mieszkańcy tworzą unikalną atmosferę, której nie da się zasymulować.

Marsylia Port fot. Travelerdeluxe

Fort Saint-Jean i Fort Saint-Nicolas strzegły wejścia do portu przez wieki. Dziś można spacerować po murach, podziwiając widok na MuCEM, nowoczesne muzeum, w którym tradycja łączy się z architekturą XXI wieku. Pod wodą leżą zatopione fundamenty i wraki sprzed setek lat, a stare liny marynarze traktowali jak amulety, przechowując je w domach „na szczęście”.

Legendy portu są żywe: mgła przynosi szum wioseł duchów rybaków, a co kilkanaście lat ktoś dostrzega światła znikającego statku. Notre-Dame de la Garde, złota figura Maryi na wzgórzu, strzeże portu i według starszych marynarzy potrafi odwracać burze. Pod Vieux-Portem mają istnieć tajemne tunele łączące magazyny, kościoły i prywatne domy, pozostałość po czasach przemytu i pierwszych gangów portowych.

Marsylia w historii Francji

Założona około 600 roku p.n.e. przez Greków z Fokai, Massalia była miastem-państwem, w którym od początku spotykały się różne kultury i wpływy. Portowa działalność handlowa wprowadzała na teren dzisiejszej Francji wino, oliwę, alfabet i monetę. Gdy Marsylia pływała po Morzu Śródziemnym, Paryż wciąż był osadą plemienną.

Oficjalnie francuska od 1481 roku, Marsylia zachowała mentalną niezależność: była zbyt głośna, zbyt niezależna, zbyt trudna do kontrolowania. Mieszkańcy rzadko mówią „jestem Francuzem”; częściej powtarzają: „jestem z Marsylii”. Od wieków przyciąga uchodźców, marynarzy i handlarzy, tworząc najbardziej wielokulturowe miasto Francji.

Marsylia i jej mieszkańcy

Tu mówi się z akcentem, który brzmi jak śpiewanie, a slang bywa niezrozumiały nawet dla Francuzów. Marsylia wybiera swoich mieszkańców: ci, którzy jej nie pasują, znikają w ciągu roku, bez powodu i ostrzeżenia. Futbol jest tu religią - Olympique de Marseille, założony w 1899 roku, w dni meczowe zmienia rytm miasta: bary wypełniają się ludźmi, ulice stają się głośniejsze, rozmowy bardziej ekspresyjne. Kolory klubu - błękit i biały - odbijają niebo i morze.

Muzeum mydła marsylskiego fot. travelerdeluxe

Kawa jest tu tańsza niż woda, a bary przewyższają liczbę piekarni. Marsylia żyje na zewnątrz: targi, place i nabrzeża pulsują codziennością, zapachem świeżych ryb, ziół i oliwy.

Zabytki i spacery

Bazylika Notre-Dame de la Garde strzeże portu i miasta z wzgórza. La Corniche oferuje widok na zatokę, wille i latarnie morskie. Fontaine de la Rotonde symbolizuje XIX-wieczny przepych, a Fort Saint-Jean i Fort Saint-Nicolas pozwalają poczuć historię i oglądać port z perspektywy wieków. MuCEM łączy tradycję z nowoczesnością, tworząc unikalną przestrzeń dla cywilizacji Morza Śródziemnego.

Marsylia Bazylika Notre-Dame de la Garde fot. travelerdeluxe

Marsylia Cours Julien fot. travelerdeluxe

Schody, wzgórza i labirynty ulic zmuszają do ruchu, ale nagradzają widokami i odkrywaniem kolejnych historii. Każda dzielnica - od Le Panier po Cours Julien - ma własny rytm, a spacer po niej to podróż przez wieki, kultury i emocje mieszkańców.

Kuchnia Marsylii

Marsylia to kulinarna stolica południowej Francji. Króluje Bouillabaisse, pierwotnie danie biedaków z ryb niesprzedanych na targu, dziś rytuał: ryby osobno, wywar z grzankami i sosem rouille. Każda restauracja ma własną recepturę, ale zasada pozostaje niezmienna: świeże ryby i lokalne przyprawy.

Na ulicy spróbowałam Panisse - smażone placki z ciecierzycy - i Tapenade z oliwek, anchois i kaparów. Portowa kuchnia oferuje Sardinade, grillowane sardynki, a także krewetki, kalmary i małże. Mięsożercy znajdą Pieds et paquets, jagnięce nóżki i flaki duszone w ziołach. Na deser - Navettes, ciasteczka w kształcie łodzi, tradycyjnie pieczone na święto Ofiarowania.

Marsylia smakuje jeszcze przed pierwszym kęsem: w powietrzu unosi się aromat czosnku, oliwy i morza, a targi pulsują kolorem, życiem i historią.

Magdalena Lalik

Obserwuj nas na Instagramie: KLIK -> traveler_deluxe

Coraz większa świadomość ekologiczna u wielu osób przekłada się w podróży na wybór zrównoważonego hotelu. Takiego, który wykorzystuje potencjał otoczenia, przyczynia się do rozwoju lokalnej gospodarki i dba o ochronę środowiska. Również takiego, który zachęca do poszukiwania zrównoważonych rozwiązań i kierowania się na co dzień ekologią. Mercure Katowice Centrum w pełni wpisuje się w koncepcję zrównoważonego hotelarstwa.

Czytaj też

Mercure Katowice Centrum. Inteligentny, zrównoważony, ekologiczny hotel 

ibis Styles Kraków Centrum. Nowoczesny i stylowy hotel dla turystów i biznesmenów

ibis Styles Kraków Centrum. Prawdziwa historia stolicy Małopolski

Niezwykły ekologiczny budynek

Pokoje pełne harmonii

 

Działania na rzecz środowiska

Śniadania i Restauracja WineStone

Nie tylko dla biznesu

Obserwuj nas na Instagramie: KLIK -> traveler_deluxe